Van 1 augustus tot en met 7 augustus was het wereld borstvoeding week.
Vorig jaar schreef ik al een stuk over mijn ervaringen met borstvoeding, dit jaar hield ik het bij een foto.
Mijn inziens een hele beschaafde foto, geen borst of tepel te zien. Ik hoef niet meer zo nodig met mijn borsten bloot op internet (das war einmal) en ik heb ook niet zo’n zin in oordelen van andere mensen (lees: moeders).

 

Het thema van vorig jaar was: samen sterk voor borstvoeding.
Ik citeer: “Een thema waar ieder rondom borstvoeding aansluiting bij kan vinden: samenwerking in de vorm van moeders die elkaar steunen,  samenwerking in het persoonlijk netwerk van de moeder (partner, familie en vrienden), samenwerking tussen zorgverleners binnen een organisatie en samenwerking om politieke en maatschappelijke doelen te behalen.”

 

Dit jaar blijkt maar weer eens hoe hard we deze week nodig hebben. Hoe bedroevend het is gesteld met moeders die elkaar steunen.
Een aantal uren na het plaatsen van mijn foto stuitte ik op een Instagram post waarin geklaagd werd over (en ik citeer): “alle blote tieten foto’s”.
En dat het tijd werd voor een kunstvoedingweek (say what? WAAROM?).

 

 

Iedere keer als ik over dit uiterst gevoelig onderwerp schrijf weeg ik mijn woorden zorgvuldig af.
Ik heb geen oordeel over mama’s die voor flesvoeding kiezen. Iedereen moet doen waar hij/zij zich prettig bij voelt.
Zeggen dat borstvoeding om verschillende redenen beter/gezonder is, durf ik al niet meer. Dan krijg je namelijk meteen het etiket “maffia”.
Terwijl dit wel gewoon een feit is. Gezonder voor moeder en baby.
Wat niet wegneemt dat je met kunstvoeding ook groot wordt (daar ben ik zelf ook een voorbeeld van) en het niet wil zeggen dat je dan per definitie ongezonder bent.

 

Kunstvoeding is een heel goed alternatief voor iedereen die geen borstvoeding kan geven. En daar hoef je je nooit een seconde schuldig over te voelen. Zelfs als je bewust kiest om borstvoeding niet eens te proberen dan is dat helemaal prima.
Maar welke keuze je ook maakt: sta er dan ook achter.

 

Door borstvoedingsmoeders af te zeiken en te kakken te zetten op sociale media laat je duidelijk blijken dat je niet 100% achter jouw eigen keuze staat.
Zoals ik in mijn eerdere blog schreef: vrijwel iedereen kan borstvoeding geven. Ook dat is een feit.
Sterker nog: zonder borstvoeding hadden wij vandaag de dag allemaal niet eens bestaan.
Er is slechts een klein percentage vrouwen die vanwege een medische oorzaak niet zelf kan voeden. De rest van de gevallen is het gebrek aan goede begeleiding, steun uit de omgeving of doorzettingsvermogen.

 

 

En als je kiest om te stoppen omdat je hechtingen van de bevalling zo’n zeer deden tijdens het voeden of omdat je kloven had (been there, done that. Keer twee), helemaal prima. Met de luxe van de ruime beschikbaarheid van kunstvoeding is borstvoeding een keuze geworden en ook dat is prima.
Maar laat borstvoedende moeders met rust.
Trek deze ene week in het jaar dat wij borstvoeding kunnen promoten voor moeders die misschien wel dat steuntje in de rug nodig hebben niet naar jullie toe.
We hebben 51 weken om flesvoeding te promoten, naar Nutrilon commercials op televisie te kijken en flesjes te brandreppen op Instagram.

 

Verwacht niet van ons dat wij er niets over plaatsen omdat het jou niet gelukt is.
Ja, ook dat heb ik voorbij zien komen.
De hele dag door foto’s plaatsen van je kinderen (die andere mensen misschien niet kunnen krijgen) en dan van ons verwachten dat wij niets zeggen over borstvoeding omdat het jou “niet gelukt” is.
Maak een keuze en stick to it.
Je bent gestopt (of nooit begonnen), dat voelde voor jou als de juiste keuze, laat het daar dan ook bij.

 

In een privé gesprek over dit onderwerp werd letterlijk gezegd dat als wij dan toch zo graag in het openbaar willen voeden we dat dan maar lekker moeten doen: IN ONZE BLOTE KONT.
Serieus.
Want een hongerig kind voeden met een mogelijk zichtbaar stukje borst is synoniem aan helemaal in je blootje in een cafe gaan zitten? Dat doet ook iedere voedende moeder.
En dat als we dan toch zo “ruimdenkend zijn om zonder cover up in het openbaar te voeden, free bleeden misschien ook wel iets voor ons is”.
Toen ik vroeg of ze dacht dat vrouwen in Afrika elkaar toestemming vragen om te mogen voeden of zij dacht dat deze vrouwen zichzelf helemaal bedekken als ze borstvoeding geven werd er letterlijk geantwoord met: “we leven hier in een BESCHAAFDE Westerse wereld”.
Seksistisch en racistisch in een paar zinnen.

 

 

Mijn post over borstvoeding had misschien 20 reacties en een kleine 100 likes. De post over het bashen van borstvoeding week en alle moeders die vanwege deze week een voedende foto hadden geplaatst had er honderden.
Het woord “melkkoe”  is uiteraard ook weer een aantal keren gevallen.
Anno 2018 wordt er van ons verwacht dat wij ons bedekken en wegstoppen als we doen wat de natuur ooit zo bedacht heeft. Onze borsten gebruiken met hun oorspronkelijke functie namelijk het voeden van onze kinderen.
We zijn al zwaar in de minderheid en zelfs in de paar dagen, speciaal voor ons, worden we gediscrimineerd, uitgelachen en in de hoek getrapt.

 

Omdat wij, net als iedere moeder op de wereld, doen waarvan wij denken dat goed is voor ONS kind.

 

Het maakt mij verdrietig, al deze oordelen en onverdraagzaamheid. Het maakt mij verdrietig dat andere moeders hun gevoelens omtrent borstvoeding op ons moeten projecteren, zonder ons verhaal te kennen.
Of überhaupt te willen horen.
Dat al deze moeders, die elkaar horen te steunen, samenspannen tegen het kleine groepje vrouwen dat dapper genoeg is om te zeggen: ik geef mijn kind borstvoeding.

 

Het laat zien hoe hard deze borstvoeding week nodig is. Hoe weinig wederzijds begrip er is en hoe weinig kennis over borstvoeding. Hoe graag mensen op social media keihard oordelen over dingen waar ze de ballen verstand van hebben.
Dat we liever in de sauna zitten of op een strand met topless vrouwen liggen dan wat blote huid van een voedende moeder zien.

 

We hebben nog een hele laaaaaaaaaaaange weg te gaan.

 

Tot volgend jaar.

Chantal

Chantal, thirty-something, moeder van twee jongens: Roan en Caelan.
Naast fulltime moederen vul ik mijn dagen met fotograferen, planten verzorgen, DIY projecten en op goede dagen gezond eten en sporten ;-)

8.687 thoughts on “Wereld borstvoeding week”