Al vanaf mijn kinderjaren is het hebben van twee kinderen mijn ideaalbeeld. Voor mijzelf dan. Ik kom uit een gezin met drie kinderen en dat vond ik, als kind al, een onhandig aantal. Vooral als mijn jongere zusje besloot die dag met mijn jongere broertje te gaan spelen in plaats van met mij.
Of alleen in de achtbaan te moeten zitten want broer en zus zaten al naast papa en mama.

Nee, twee is praktisch. Een mooi rond en even getal. En mocht mijn tweede kind een tweeling blijken te zijn, dan kwam er misschien nog wel eentje bij. Twee of vier. Kinderlogica, alsof het zo te plannen is allemaal.
Maar ergens kwam de wens uit, want met twee kinderen van mijzelf en de twee oudste kinderen van mijn man, is het toch twee of vier.

 

 

De zwangerschap van Caelan heb ik heel bewust beleeft als mijn laatste. Twee gezonde kinderen is voor mij een groot geluk. Ronald vindt het met vier ook wel mooi geweest (zacht uitgedrukt). En ons huis is vol.
Waar ik bij Roan nogal wat kwaaltjes had, voelde ik mij na de eerste 14 misselijke weken van Caelan’s zwangerschap over het algemeen best goed. Ik heb nooit het hoogzwangere zeekoe gevoel gehad, wat ik Roan wel had. En de vragen: “hoelang moet je nog?” bleven uit, want hartje winter, buikje onder de winterjas en fit tot het einde.

Vanwege complicaties tijdens Roan’s bevalling ben ik bij Caelan met 38 weken ingeleid. En hoewel ik in mijn hoofd nog niet klaar was met de zwangerschap, was daar na een voorspoedige ziekenhuisbevalling, ons tweede wonder: Caelan.
Mijn herstel verliep ook vele malen beter dan bij Roan. In mijn kraambed besefte ik al dat dit mijn laatste kraamweek zou zijn. Mijn laatste baby. En ik heb geprobeerd om iedere minuut te genieten van de zorg van onze lieve kraamverzorgster.

 

 

En toch blijft het dubbel. Mijn kinderwens is vervuld, en dat weet ik zeker. Maar als ik een zwangere vrouw zie lopen dan voel ik een soort “heimwee”. Foto’s op Instagram zie van pasgeboren baby’s dan realiseer ik mij hoe groot Caelan alweer is en zou ik zo graag even terug gaan in de tijd. Nog even knuffelen met die piepkleine baby die de eerste week alleen maar sliep en nu veel te ondernemend is om bij Mama te liggen.

Ik zie het op Instagram ook wel eens voorbij komen onder foto’s van pasgeboren baby’s, de opmerking: “Als ik dit zo zie dan wil ik er ook nog wel eentje”. Gaat dat gevoel ooit helemaal over? Of blijven wij vrouwen in onze vruchtbare jaren verlangen naar bewegende voetjes in je buik of de geur van een pasgeboren baby?

 

 

Zijn eerste verjaardag komt steeds dichterbij en ondanks het iedere dag genieten, maar tevens ook beseffen hoe dankbaar en gelukkig ik ben met twee gezonde jongens, is daar ook altijd een beetje melancholie.
Een klein beetje pijn omdat er een hoofdstuk afgesloten wordt. Een bepaald boek definitief gesloten is. Mijn baby die bijna geen baby meer is.
Met een brok in mijn keel ruim ik de kleertjes op die nu toch ECHT niet meer passen, afscheid nemen is nooit mijn sterkste punt geweest.

Dag lieve kleine baby, hallo dreumes. Wat was jouw eerste jaar leuk en wat verheug ik mij om de rest van jouw leven aan jouw zijde te mogen staan. En hopelijk kruip je soms nog eens op schoot en mag ik dan even een beetje aan je snuffelen <3

 

 

Liefs,
Chantal

P.s. hoe ervaren jullie het afsluiten van de babyfase? En jullie laatste zwangerschap? Of ben ik de enige emo mom?

 

Chantal

Chantal, thirty-something, moeder van twee jongens: Roan en Caelan.
Naast fulltime moederen vul ik mijn dagen met fotograferen, planten verzorgen, DIY projecten en op goede dagen gezond eten en sporten ;-)

5 thoughts on “Empty tummy syndrome”

  1. Beste Chantal,

    Ik ben enorm blij te lezen dat ik dus niet de enige ben die dit gevoel heeft. Ik wil zeker ook geen derde kindje meer maar idd als ik baby’tjes zie of alleen al de gedachte dat ik nooit meer zal zwanger zijn en bevallen etc. Ik hoop ook dat dit ooit over gaat. Veel liefs Charlotte

  2. Hallo,

    Van mij is het juist hetzelfde. Twee is meer dan genoeg maar jaloers ven ik wel als ik hoor dat er een babytje ergens op komst is.

    Ik ben ook blij dat ik niet de enige ben. Het gevoel is mooi verwoord.

    Groetjes
    Loes

  3. Hoi,

    Gisteren ging ik op routinecontrole bij de gynaecoloog. Heb 3 kindjes waarvan de jongste 14 maanden is. Toen ik al die bolle buikjes in de wachtkamer zag, kreeg ik echt heimwee naar de tijd dat ik daar met een bol buikje zat. Wij hebben ook besloten het bij 3 kindjes te houden en heb de laatste keer ook alles heel bewust als ‘laatste keer’ beleeft. Ik troost me op die momenten van weemoed maar met het feit dat ik 3 gezonde kindjes heb en dat er ook geen plaats meer is voor een 4de( in mijn hart wel nog, maar in mijn huis niet meer ?) Blij dat er nog mama’s met dat gevoel zitten ?.

    Groetjes
    Liesbet

  4. Wij zijn nog niet klaar dus nog niet herkenbaar maar kan het me heel goed voorstellen. Ik heb altijd gezegd 3 kinderen te willen. De 2e is onderweg maar alles gaat zo snel dat ik soms al denk ‘4 is ook wel heel leuk’. We gaan het zien, misschien voelt het straks met meer drukte wel heel anders.

  5. Hoi, 4 weken ben ik bevallen van mijn 1ste en ook laatste dochter Eleanore, wij vinden 1 kindje iets praktischer met ons druk leven en vele reizen die we maken als koppel. Dus onze dochter zal zeker niet alleen moeten opgroeien, maar in een wereld vol reizen enz…
    Maar jaloers ben ik wel op elk dikke buik, elke vrouw die aankondigt dat ze zwanger is. En waarom? Wij hebben er lang over gedaan om eindelijk zwanger te geraken, in totaal was deze reis eentje van een dikke 3 jaar met afspraken bij de dokter, enz… en nu plots is dit allemaal voorbij. Ik werd ook de laatst 3 maand wekelijks in het oog gehouden op mogelijke complicaties. De zorg naar mij toe was zeer intensief. En dan na 22u arbeid uiteindelijk nog een spoedkeizersnede er boven op. Het is allemaal veel om te verwerken. Ik heb het er toch 3 weken moeilijk mee gehad. Maar dat deel heb ik nu kunnen loslaten. Maar de jaloezie op bollebuiken is en blijft toch. Zou dit blijvend zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.