Vol goede moed startte ik in september 2017 opnieuw met bloggen.
Iets dat ik in het verleden al jaren met veel plezier deed maar op een lager pitje heb gezet nadat Roan geboren werd. Ik wist niet goed waarover ik wilde bloggen, er komen steeds meer bloggers bij en bovendien is vloggen nog veel hipper (en dat zie ik mijzelf ECHT niet doen).
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ondanks het gebrek aan een journalistieke opleiding of feilloze spelling blijft schrijven een rode draad in mijn leven.

Ik stelde doelen; gastbloggers, minimaal drie keer per week een blog op een vast tijdstip, zelf alle content maken. Onderwerpen als ouderschap maar ook mijn creativiteit en liefde voor planten combineren, in de hoop iets “unieks” neer te zetten dat mensen graag willen lezen.
En de eerste tijd liep dat eigenlijk best wel gesmeerd. Ik had niets te klagen over de eerste bezoekersaantallen en al schrijvend kwamen er altijd wel weer nieuwe onderwerpen in mij op.

Totdat begin november op persoonlijk vlak wat dingen tegen zaten.
De start op de basisschool van Roan die alles behalve vlekkeloos verliep. Hij had/heeft moeite met de overgang van vier jaar thuis naar alle dagen op school en voor mij was het lastig om hem los te laten. Des te meer omdat de school niet voorbereid was op zijn komst en bovendien erg summier was in communicatie, zowel over Roan zijn welbevinden op school als hele praktische zaken. Uiteindelijk hebben we besloten om een andere school voor Roan te zoeken maar dat betekende ook dat hij weer helemaal opnieuw moest wennen.

Onze hond werd gebeten en hebben wij uiteindelijk vanwege zijn trauma moeten herplaatsen. Het gemis van Jagger is nog iedere dag voelbaar in ons gezin.
Hij was vanaf pup bij ons, ik heb met hem getraind en hij is met ons mee terug verhuisd naar de Achterhoek. Roan was nog klein toen hij in ons gezin kwam dus zij zijn min of meer met elkaar opgegroeid. Samen stonden ze naast de maxi-cosi toen ik Caelan een aantal uren na de bevalling mee naar huis nam. Met Jagger gaat het echt super goed, dat verzacht het verdriet een beetje, maar dat maakt het gemis zeker niet minder.

 

 

Dankbaar en blij ben ik met de komst van Caelan. Een gezin met twee gezonde jongens is een jarenlange droom die in 2017 werkelijkheid is geworden. Echter leert de ervaring dat ik geen goede slapers “maak”. Roan en Caelan waren allebei onrustige baby’s, waarschijnlijk mede veroorzaakt door allergieën en huidproblemen. Volgende maand wordt Caelan alweer één en nog steeds is het een hele slechte slaper. Overdag zijn het korte hazenslaapjes en hij is daardoor af en toe niet te genieten. Ons gezinsleven probeer ik zoveel mogelijk aan te passen aan zijn slaapjes, maar hou maar eens een kleuter stil.
Gemiddeld zit ik twee a drie avonden per week met Caelan beneden op de bank. Normaal gesproken is dit mijn rustmoment dat heilig is, omdat ik al dag en nacht met de kinderen in de weer ben. Nacht ook inderdaad, doorslapen kennen onze jongens niet. Al bijna 365 lange dagen nachten sta ik iedere drie a vier uur naast mijn bed om dan minimaal 20 minuten met hem in de weer te zijn. Bij slechte nachten is dit nog veel vaker, met uitschieters naar ieder uur.
En dat nadat Roan ook drie jaar lang geen nacht doorsliep.

Ik merk dat de meeste mensen moeite hebben om een voorstelling te maken van slaapgebrek. We slapen allemaal wel eens een nacht slecht, nietwaar? Wat het met je doet als je langdurig geen enkele nacht onderbroken slaapt begrijpen alleen mensen die het zelf meegemaakt hebben denk ik.
Het heeft invloed op jouw humeur, geheugen, het energielevel overdag, de omgang met andere mensen en het spreekwoordelijke “lontje” die na een jaar slaapgebrek gewoon niet meer bestaat. Humor, relativeringsvermogen, ambitie, alles staat onder hoogspanning. Het is niet voor niets dat het ontnemen of onderbreken van slaap ook als martelmethode wordt gebruikt.
Soms lees ik wel eens dat het heel normaal is dat kinderen regelmatig wakker worden ’s nachts en dat je hier als moeder voor gemaakt bent. Ik heb toch sterk het gevoel dat ik er niet voor gemaakt ben, ik doe het gewoon slecht op weinig slaap en nachtelijke braaksessies.
Ik krijg ontzettend veel lieve berichten op social media maar de energie om iedereen te beantwoorden ontbreekt dan vaak weer. Contacten verwateren, je wereld wordt steeds kleiner. En alle tips op het gebied van slapen, de drie R’en en voeding heb ik wel zo’n beetje geprobeerd.

Tel daar nog wat familiare aangelegenheden, een zware griep met kerst gevolgd door bronchitis met de jaarwisseling en een antibiotica kuur voor ons alledrie boven op en je hebt in een notendop mijn herfst/winter blues. Hoe graag ik ook van alles wilde, het lukte niet meer.
Ik probeer langzaam weer wat dingen op te pakken en vooral ook weer plezier in dagelijkse dingen te krijgen. Genieten van de kinderen, mijn hobby’s, kleine dingen in het leven. Want ook dat schoot er de laatste tijd bij in.

Ik ga proberen weer regelmatiger te bloggen deze blog ben ik begonnen in begin Januari dus niet teveel verwachtingen maar niet meer zoveel eisen aan mijzelf te stellen. Dan maar wat minder frequent blogs en wat vaker verhalen van anderen, die bovendien misschien nog wel veel interessanter zijn dan de mijne.
Mocht je het leuk vinden om een keer een gastblog voor mij te schrijven, stuur gerust een berichtje. Hopelijk tot snel.

 

 

Liefs,
Chantal

Chantal

Chantal, thirty-something, moeder van twee jongens: Roan en Caelan.
Naast fulltime moederen vul ik mijn dagen met fotograferen, planten verzorgen, DIY projecten en op goede dagen gezond eten en sporten ;-)

3 thoughts on “New year, new me?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.