Caelan is alweer acht maanden. Twee keer knipperen met je ogen en dat piepkleine baby’tje is alweer veranderd in een grijpgraag, rondkruipend kindje waarvan we steeds meer karakter te zien krijgen. En hoe mooi het ook is om steeds meer interactie te krijgen, het gaat wel erg snel. Het cliché is waar: bij een tweede lijkt de tijd twee keer zo snel te gaan.
Bijna net zo lang uit mijn buik als in mijn buik. Negen maanden op, negen maanden af. De ‘negen maanden af’ staan voor het terugveren naar je eigen “ik”. In hoeverre dit überhaupt kan na zo’n lifechanging event.

Ik geloof dat ik ongeveer vijftien kilo aangekomen ben tijdens de zwangerschap van Roan. Hoe dat kan weet ik niet, want ik at vrijwel niets. Niet om slank te blijven maar omdat ik niets meer lustte. En dat was een vreemde (en soms ook best moeilijke) gewaarwording omdat ik normaal gesproken bijna alles lust.
Als ik kookte voor Ronald hoefde ik zelf niets meer. Als Ronald voor mij kookte nam ik één hapje om het vervolgens opzij te schuiven. Wel hield ik op het einde veel vocht vast en was ik aan het einde van de kraamweek al bijna tien kilo kwijt.

Om eerlijk te zijn weet ik verder niet meer zoveel van het ontzwangeren bij Roan. Ik was te druk met overleven, een huilbaby die ’s nachts iedere 45 minuten wakker wordt geeft toch iets andere prioriteiten.
Wel had ik bij Roan terugkom lessen van de ‘pufclub’. Ik kocht een hometrainer en probeerde iedere dag braaf 30 minuten te fietsen, wat met een huilbaby ongeveer hetzelfde is als een marathon rennen zonder voorbereiding. Dankzij de borstvoeding in combinatie met zwaar slaapgebrek vlogen de kilo’s er af, om uiteindelijk een gewicht te bereiken wat ik in mijn tienertijd voor het laatst op de weegschaal zag.
Onnodig om te vertellen dat ik dan wel mager maar niet zo heel gelukkig was.

 

Iets minder dan twee jaar na de bevalling van Roan

 

Tijdens de zwangerschap van Caelan besloot ik het anders te gaan doen. Gezond eten en blijven sporten. Ik had echter niet op misselijkheid gerekend. Veertien lange weken was ik iedere dag misselijk, in combinatie met warm weer en een te lage bloeddruk. Iedere twee uur iets kleins eten hielp een beetje en voor mijn bloeddruk nam ik soms een zout dropje. Daarna in de herfst nog twee keer griep er over heen. Genoeg ingrediënten om niet zo veel aan te komen.
Sporten schoot er een beetje bij in maar ik bleef dankzij een rondrennende peuter en een jonge hond wel tot het einde een stuk actiever dan bij de zwangerschap van Roan. Het moment dat ik ingeleid werd voelde ik mij ook niet hoogzwanger en eigenlijk nog best fit.
Toch heb ik, mede dankzij een laag startgewicht en het stoppen met borstvoeding, de vijftien kilo wel weer aangetikt volgens mij.

Zes weken na de bevalling van Caelan was ik vastbesloten om de zwangerschapskilo’s snel weg te werken. Persoonlijk geloof ik meer in krachttraining dan in cardio maar ik had nog een flinke diastase waardoor ik veel oefeningen niet kon doen. Er kwam weer een hometrainer in huis. Daar waar ik bij Roan de overgebleven vetjes kon verstoppen onder een dikke trui was het nu ook nog eens zomer. Ik merkte dat ik het best lastig vond om mijn oude lijf nog niet volledig terug te hebben. Ik voel mij gewoon zelfverzekerder als ik slank ben. De hele zomer heb ik geen strakke kleding of badpak aan gehad.
Voor mijn gevoel duurde het ook veel te lang voordat ik weer een gewone spijkerbroek aan kon.

 

Links: 31 wk zwanger van Roan           De laatste buikfoto van Caelan: 38 wk
Rechts: 31 wk zwanger van Caelan

 

En nu zijn de negen maanden bijna voorbij. Wegen heb ik al even niet meer gedaan en met de gebroken nachten vind ik het pittig om iedere dag gezond te eten en te sporten. Dat maakt dat ik voor mijn gevoel mijn eigen lijf nog niet terug heb. Vooral het feit dat mijn buik niet helemaal plat en strak is vind ik lastig.
In de eerste instantie wilde ik geen nieuwe kleding kopen maar na maanden zwangerschapsbroeken (die wel te ruim werden) en mijn oude skinny jeans die ik echt met geen mogelijkheid dicht kon krijgen, heb ik toch maar nieuwe broeken gekocht. Dat kan ik iedereen aanraden, al is het alleen maar om de zwangerschap echt af te sluiten. De laatste paar weken zitten die nieuwe broeken losser dus langzaam gaan we wel de goede kant op.

Snoepen doe ik met mate, één keer per dag één koekje. Als ik honger heb dan pak ik een stuk fruit. Chips en nootjes eet ik zelden en als ik dat wel eet dan is het uitsluitend in het weekend. Door voor mezelf zulke “richtlijnen” op te stellen heb ik houvast en kan ik ook echt genieten van het “zondigen”. Wij zijn allemaal liefhebbers van lekker (en veel!) eten. Vanwege de borstvoeding mag ik ook niet crashdiëten, te hard sporten of te snel afvallen. En daar komt bij dat ik al een koemelkvrij dieët voor Caelan volg dus dat is een extra uitdaging.

De ontzwangerperiode zit er bijna op, we sluiten weer een hoofdstuk af. Ik denk dat ik mijn overgebleven spekjes maar onder een dikke wintertrui stop en een beetje lief voor mijzelf moet zijn. Ik heb namelijk twee superleuke, gezonde jongens. Wat wil een moeder nog meer? <3

Liefs,
Chantal

Chantal

Chantal, thirty-something, moeder van twee jongens: Roan en Caelan.
Naast fulltime moederen vul ik mijn dagen met fotograferen, planten verzorgen, DIY projecten en op goede dagen gezond eten en sporten ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.