Vorige week woensdag was het zo ver: Roan bereikte de magische leeftijd van vier jaar. Een leeftijd waar veel peuters naar uit kijken (de meeste moeders iets minder), want dat betekent naar school!
Wij hebben geprobeerd om heel zorgvuldig een school voor Roan uit te zoeken. We hebben vier scholen bezocht, waaronder een vrije school, een reguliere school en twee scholen waar ze werken met een nieuwe manier van leren: interactief onderwijs.
Zelf heb ik niet zoveel met het reguliere onderwijs; deels door mijn eigen schooltijd, deels door recente ervaringen. Mijn inziens past het niet meer zo goed bij deze tijd en is er maar weinig aandacht voor het individu. Ik geloof dat ieder kind op zijn/haar eigen manier leert en dat ieder kind talenten heeft, die op deze manier van onderwijzen niet altijd boven komen drijven.
Ik heb bijvoorbeeld acht jaar lang op mijn rapport gelezen dat ik niet creatief was 😉

Na de kennismakingen op verschillende scholen twijfelde we tussen twee scholen; de reguliere school en een school met interactief onderwijs. Ik neigde, vanwege de manier van lesgeven, iets meer naar de laatste maar de kennismaking op de reguliere school voelde als een warm bad.
Na lang wikken en wegen hebben we besloten om ons gevoel te volgen en puur op gevoel gekozen voor de reguliere school.

Voor de herfstvakantie mocht Roan een ochtend komen wennen. Zoals sommige van jullie misschien al gelezen hebben op Instagram was de eerste kennismaking niet zo leuk. Er was niet op zijn komst gerekend dus er was geen stoel of kapstokhaakje voor hem. Het afscheid was kort en rommelig, Roan was erg overstuur (en ik ook).
Na de herfstvakantie mocht hij nog één ochtend wennen, om de donderdag na zijn verjaardag voor het “echt” te gaan. De tweede keer wennen (bij een andere juf), ging goed, donderdag huilde hij weer even. Vrijdagochtend wilde hij niet maar ging hij toch zonder tranen spelen.

 

 

Zaterdagmorgen werd hij ziek, in no time had hij 40 graden koorts. Hij was ontzettend moe en wilde niet meer eten of drinken. Zondag vierde hij zijn verjaardag voor familie maar het feit dat hij zijn taartje niet op at gaf aan dat hij nog niet de oude was. In de avond was zijn koorts weer flink gestegen. Maandag was hij nog steeds niet lekker en hij wilde ook nog steeds niet eten. Dinsdag is hij ook nog thuis gebleven om uit te zieken. Liever nu een dagje extra dan de hele herfst/winter aan het kwakkelen.

Woensdagmorgen ging hij weer naar school en dat ging eigenlijk heel erg goed. Donderdagmorgen liep hij al weg terwijl ik nog aan het zwaaien was, een goed teken! Van donderdag- op vrijdagnacht was het weer helemaal mis. Een aanval van pseudo kroep. Heel erg benauwd, hoesten als een zeehond en spugen. Vrijdag dus maar weer thuis gebleven.

Ondanks dat hij het leuk vindt op school wil het lichamelijk nog niet helemaal lukken. Het is natuurlijk ook een lastig seizoen om te starten op school.
Hij gaat vrolijk naar school en komt vrolijk weer thuis.
Nu het weekend uitzieken en volgende week opnieuw proberen.

 

 

Ik vind het loslaten best dubbel. Hij is vier jaar lang thuis bij mij geweest en nu moet ik hem “afgeven” aan een voor hem (en voor mij) vreemd persoon. Zeker als hij zo hard huilt dan breekt mij hart. Ik weet hoe lang drie uur is, maar hij heeft geen benul van tijd en is nog nooit eerder ergens door mij “achtergelaten”. Het staat haaks op de manier hoe ik hem opgevoed heb en dat voelt niet goed. Dit is één van de aspecten van het onderwijs die ik lastig vind. Zelfs een volwassene wordt niet graag bij een groep vreemde mensen gedropt. Ik begrijp dat ik niet de rest van zijn leven zijn hand vast kan houden maar hij is pas net vier. Liever had ik samen met hem een keer kennisgemaakt met de juf voordat hij ging. Of even bij hem gebleven, om de overgang van thuis naar school iets makkelijker te laten verlopen. Dat daar geen ruimte voor is vind ik lastig.

Daarnaast komt er als moeder best veel op je af. Na de eerste keer wennen kreeg ik een opmerking over het feit dat hij teveel drinken in zijn beker mee had en dat ik zowel een banaan als een granenreep mee gegeven had. Dat was te veel. ’s Ochtends moet ik eerder of later komen, dan is er meer tijd om het afscheid te begeleiden. Hoe kan ik die dingen weten als mij niets vertelt wordt? Geen terugkoppeling over hoe Roan het ervaren had, hij vertelde zelf onderweg dat hij drie keer gehuild had en Mama kwijt was. Dat hij met een andere vrouw (niet zijn juf) hand in hand over het schoolplein had gelopen omdat hij zo verdrietig was. Later die week ving ik een keer op dat er op donderdag gegymd wordt. Een schoolkalender moest ik zelf om vragen. Na twee weken kreeg ik een informatiepakket dat ik al had moeten hebben, waar ik onder andere medische gegevens op in kan vullen en wie te bellen bij ziekte. Wie er bij hem in de klas zitten? Geen idee!

 

 

Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog maar ik vind het vreemd dat ik alles op eigen houtje uit moet zoeken. Voor Roan is het nieuw, maar voor mij is het ook mijn eerste kind dat naar school toe gaat. Overal moet ik om vragen, niets wordt verteld. Volgens de directeur is wennen niet nodig, juf 1 vindt van wel en juf 2 weet vervolgens niet dat hij komt. Op zijn officiële aanmeldformulier klopte zijn naam niet. De ene juf zegt dat hij twee weken lang het beste alleen de ochtenden kan komen, om te wennen. Andere juf zegt na twee dagen: “vanaf nu kan hij wel hele dagen komen”. Volgens Roan was bij op het schoolplein op zijn hoofd gevallen, juf vertelt niets en als ik er dag later naar vraag dan weet ze het niet. Als ik hem (eerder) op kom halen dan loopt hij met zijn jas en tas de school al uit, mij tegemoet, zonder dat iemand dat opmerkt.
Ik heb mijn ervaringen eerst teruggekoppeld naar de leerkracht in kwestie en later ook naar de directeur. Ik kreeg een mail terug, het kwam er op neer dat Roan niets gewend is.

Diep in mijn hart twijfel ik of deze school de juiste keuze is geweest. Of het kennismakingsgesprek misschien een mooi marketingpraatje was waar nu niet veel van overblijft. Een perfecte school bestaat niet maar dit is zo ongeveer alles wat ik juist niet wil. Ik hou mij vast aan het feit dat Roan met plezier naar school gaat. En dat ik mij er misschien maar bij neer moet leggen dat de terugkoppeling en begeleiding die ik zoek niet bestaat.

Liefs,
Chantal

p.s. Ik weet dat het beroep van leerkracht erg zwaar en vaak onderbetaald is. Zelf heb ik jarenlang in de kinderopvang gewerkt en voor mij studie aan de Pabo ook stage gelopen op verschillende scholen. De klas van Roan heeft bij mijn weten ongeveer 17 kinderen. Ik weet ook dat de werkdruk in het onderwijs erg hoog ligt maar ik wil, net als iedere andere ouder, een fijne start en goed onderwijs op school.

Chantal

Chantal, thirty-something, moeder van twee jongens: Roan en Caelan.
Naast fulltime moederen vul ik mijn dagen met fotograferen, planten verzorgen, DIY projecten en op goede dagen gezond eten en sporten ;-)

6 thoughts on “De eerste week op de basisschool”

  1. Pfoe dat is wel een heftig eerste weekje! Jammer dat de informatie van school uit op zich laat wachten! Ik hoop datje er binnenkort zelf ik een goed gevoel bij krijgt! Zelf werk ik op een 3.0 (interactieve) school en ook daar gaan wel eens dingen mis.. Stiekem vind ik het jammer(als bevooroordeelde) dat je niet voor een 3.0 school hebt gekozen.. zelf moest ik enorm wennen maar kinderen ontwikkelen zich echt op hun eigen tempo en werken op zo’n bijzondere manier! Hou vast aan het feit dat Roan met plezier naar school gaat♡ het allerbelangrijkste!

    1. Ja en het lastige is dat ik niet weet wat ik mag/kan verwachten van een school. Het lijkt mij dat je op de eerste dag een informatiepakket mee geeft, met onder andere de schoolkalender en andere informatie. Dat je ouders een beetje uitlegt wat de bedoeling is qua eten, drinken, ophalen, wegbrengen, etc. Ik merk dat ik zelf steeds meer “spijt” heb dat ik niet voor de 3.0 school gekozen heb. Die benadering ten opzichte van kinderen en de manier van leren spreekt mij veel meer aan. Bij de kennismaking hadden we een fijn gesprek met de directeur maar werden we door vrijwel alle andere leerkrachten niet opgemerkt. Ik stond zelfs in een kleuterklas en niemand groette ons of Roan. Dat vond ik niet zo prettig. Op de school die we gekozen hebben groette iedereen ons heel vrolijk, leerkrachten wisten zelfs zijn naam. Maar goed, dat blijkt dus achteraf maar een momentopname te zijn geweest en blijkbaar niet representatief voor de school.

  2. Hier even een reactie van mij (als juf) ☺️ Ook ik vind het niet zo netjes hoor, beetje rommelig zo. In mijn optiek is structuur en regelmaat (dus ook gewoon naar school gaan) erg belangrijk, maar als het too much is, gewoon de ochtenden doen hoor. Zo lang als hij het nodig heeft. Dan heb je iig nog de structuur van de ochtenden en kan je het opbouwen (bv elke dinsdagmiddag extra etc..) De directeur is geen kleuterjuf, dat vooropgesteld haha! Zo’n informatiepakket is ook wel een gemis, zoiets zou je bij de officiële inschrijving mee moeten krijgen lijkt me. Ik kan hier nog wel een A4tje over typen en vertellen, maar daar schiet je ook niks mee op.

    Geef ‘m de tijd om te wennen, hij gaat z’n plekje wel vinden daar 💛

    1. Bedankt voor je uitgebreide reactie, Marinka. Jij kent natuurlijk heel goed de andere kant.
      Ik begrijp wat je zegt over structuur en ik denk ook zeker dat dit heel belangrijk is. Maar dat gaat alleen als een kind dat aan kan. Ik zou hem liever iedere ochtend brengen maar met hoge koorts hou ik hem toch liever thuis. Ik denk ook dat wat voor het ene kind heel goed werkt niet per definitie voor ieder kind werkt. Juf 1 had gemerkt dat als kinderen direct hele dagen komen ze soms na een week of twee een week uitvallen. Om dat te voorkomen adviseerde ze dit en daar kon ik mij goed in vinden. Van zeven dagen thuis bij mama naar vijf ochtenden naar school is natuurlijk al een enorme verandering. Ik heb geen idee hoe het normaal gesproken gaat, maar een klein beetje informatie zou wel handig zijn. Ik heb nu geen idee van het reilen en zeilen op school, wat er van mij/ons verwacht wordt. Het is voor mij allemaal net zo nieuw als voor hem.
      Ik denk ook wel dat het goed komt, ik denk dat ik er op dit moment meer moeite mee heeft dan hij. En anders switch ik alsnog naar de andere school 😉

  3. Ohh dit verhaal grijpt me zo aan… 🙁 Germ! Kreeg een beetje een knoop in mijn maag tijdens het lezen. Ik snap precies hoe je je voelt… ik kan mijn kindjes ook heel moeilijk afgeven. En als ik al aan het woordje “school” denk word ik helemaal nerveus. Dat is zo “de wijde wereld” in!

    Hoop dat hij zich snel thuis voelt daar. Dan zal het voor jou ook makkelijker zijn om te accepteren.
    Veel geluk en succes 😘.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.