Op 11 mei 2017 werd onze zoon Pep geboren na een zwangerschap van 37 weken met bekkeninstabiliteit. Helaas was onze wolk niet zo blauw als we hadden gehoopt hadden.

Baby Pep (zoals onze dochter Bobbi hem noemt) kreeg twee dagen na de bevalling plotseling hoge koorts. We hebben direct de verloskundige gebeld. Nadat zij had overlegd met het ziekenhuis werd er besloten dat wij moesten komen. Ze zei letterlijk: “Pak je spullen en hou er rekening mee dat je in het ziekenhuis moet blijven”.
Ik lag nog in mijn kraambed en ik schrok hier enorm van. Kan ik dit lichamelijk al wel? Hoe gaan we dit praktisch regelen? De grond zakt echt onder je voeten vandaan.

 

 

Als je aankomt in het ziekenhuis dan weet je ook niet wat je overkomt. Pep werd door de artsen “afgepakt” en kreeg direct allerlei onderzoeken. Er ontstond een vermoeden van hersenvliesontsteking.
Daar gingen we dan, onvoorbereid een achtbaan in. Het prikken van het infuus wat keer op keer niet lukte door die piepkleine adertjes en als het dan eindelijk goed zat dan liep de antibiotica niet goed door. Ze hebben het wel vijftien keer opnieuw geprobeerd.

En toen kwam de ruggenprik. Daarmee wilden ze wat hersenvocht aftappen om dat te kunnen onderzoeken op tekenen van hersenvliesontsteking. Een lastige klus bij zo’n klein mannetje. Dit hebben ze dan ook vijf keer moeten doen voordat ze voldoende zuiver hersenvocht hadden voor het onderzoek. Omdat de artsen nog niet wisten waar de koorts bij Pep precies vandaan kwam, zijn ze ook direct begonnen met drie verschillende soorten antibiotica. Het zekere voor het onzekere!

 

 

Vanwege mijn bekkeninstabiliteit kon ik niet in het ziekenhuis slapen. Mijn vriend Niels sliep ’s nachts hem, ik ging overdag. Om daarna weer naar huis te gaan om voor Bobbi te zorgen. Ik vond het lastig om in het ziekenhuis te zijn en het leven thuis zo normaal mogelijk te laten verlopen voor Bobbi. De verpleegkundigen waren heel lief en Niels kon iedere dag rond het avondeten eventjes naar huis om samen met ons te eten. Dat was voor Bobbi heel erg fijn. Bobbi begreep er niets van dat haar broertje niet meer thuis was, wij hebben geprobeerd om haar er zoveel mogelijk bij te betrekken.

Na vier lange en slopende dagen kregen we uiteindelijk de uitslag dat het geen hersenvliesontsteking was. Wat waren we blij en opgelucht. Wat het dan wel was? Helaas weten we dat tot op de dag van vandaag nog steeds niet.

 

 

Na één week waren de antibiotica kuren afgerond en zagen de ontstekingswaardes er weer goed uit. We mochten Pep weer meenemen. We vonden dat heel dubbel; blij dat we als gezin weer compleet waren, maar ook heel spannend, want wat als er iets gebeurde er we merkten niks? Ik heb nachten lang niet kunnen slapen. We hadden recht op extra kraamzorg maar wij hebben er voor gekozen om dat niet te doen. Er was die week zoveel gebeurt dat wij rust wilden in het gezin.

Door Pep zijn ziekenhuisopname kort na zijn geboorte vind ik het nog steeds lastig om vertrouwen in zijn gezondheid te hebben. Dat is na vier maanden nog steeds zo. Ik ben bang dat hij koorts krijgt, bang als hij een keer hoest of spuugt.
Een paar weken geleden ben ik weer begonnen met werken. Ik vind het erg moeilijk om hem los te laten. Gelukkig komt de oppas (mijn moeder of mijn oma) hier in huis en hoeft hij niet ergens naar de opvang.

Gelukkig gaat het met Pep super! Hij is bijna 5 maanden en hij groeit als kool. Qua ontwikkeling gaat het ook goed.
Ik denk dat ik nog tijd nodig heb, tijd voordat mijn vertrouwen in Pep zijn gezondheid terug is en wij de hele situatie een plek hebben gegeven. Ook op Bobbi heeft het veel indruk gemaakt, ze heeft het nog steeds wel eens over “baby Pep in ziekenhuis”.

Liefs,
Lisa

 

3 thoughts on “Pasgeboren baby in het ziekenhuis”

  1. Pittig zo’n start, en heel herkenbaar de pijn die het met zich meebrengt. Mijn zoontje is geboren met een klaplong, dus was direct na de bevalling “weg”, toen alles goed ging kwam ik zelf in het ziekenhuis (kraamvrouwenkoorts) en een week later m’n zoontje weer (vernauwde maaguitgang). Onze start is alles behalve rooskleurig geweest, des te meer geniet ik nu het zo goed gaat met ons. Maar leuk is anders en dit gun je niemand. Liefs.

  2. Wat heftig.. wij hebben bij senn precies het zelfde meegemaakt.. en ook niet uitgekomen wat het nu is geweest. Merk zelf ook dat bang ben nu voor elk virusje wat hij krijgt. En vond het dood eng bij juna de eerste week. Bij elke nies dacht ik ohnee nu word ze ook ziek.
    Gelukkig is het nu allemaal goed met pep!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.