Mijn allereerste blog en wat vind ik het spannend om iets te schrijven over ons gezin en om mijn mening te geven over bepaalde dingen. Deze eerste blog wil ik jullie graag vertellen over mijn ernstige bekkeninstabiliteit tijdens mijn twee zwangerschappen.

Tijdens mijn eerste zwangerschap van mijn dochter Bobbi kreeg ik pijn in mijn bekken toen ik ongeveer 23 weken zwanger was. Het begon met kleine klachten zoals je benen moeilijk optillen. Pijn bij traplopen.
Het werd in de loop van de zwangerschap steeds erger en daarom ben ik uiteindelijk met 38 weken ingeleid.

Bij de zwangerschap van Pep werd ik al gewaarschuwd, want bij een tweede kindje was de kans groot dat het erger zou zijn. De eerste 19 weken had ik nergens last van. Wat was ik hier blij om.
Helaas, van één op de andere dag was het er weer. En meteen ook in een ernstige vorm.
Niet goed kunnen lopen,  mijn benen niet kunnen verplaatsen, niet kunnen traplopen, het “knoepen” van mijn bekken, niet lang in dezelfde houding kunnen zitten.
Ik moest acuut stoppen met werken en als ik wilde lopen moest dat met krukken. Mijn werkgever (een huisarts) reageerde gelukkig goed, dat was fijn.

Wanneer we weggingen moest ik in een rolstoel, dit vond ik vreselijk.
Mensen zeggen niets maar kijken wel. Je bent zo jong en dan in een rolstoel zitten. Ik wilde ook niet dat mensen gingen denken dat ik mij aanstelde.
Wat ik nog lastiger vond was dat ik niet meer voor Bobbi kon zorgen. Dit was met name voor mijn moedergevoel heel pittig. Continue waren er andere mensen in ons huis om de zorg voor Bobbi op zich te nemen. Mijn oma, overgroot oma, tante’s, ik was volledig afhankelijk van de hulp van anderen.

Voor de mensen om mij heen was het ook een zware periode.  Mijn vriend Niels werkt 36 uur per week en moest daarnaast ons gezin draaiende houden. Terwijl ik op de bank zat en niets kon.  Daarnaast ben je je privacy volledig kwijt omdat er altijd iemand anders in huis is.
Bobbi vond deze veranderingen ook zwaar. Ze ging bijvoorbeeld slechter slapen.

De bekkeninstabiliteit was direct na de bevalling al voor 90 procent verbeterd. Ik ga nog naar een fysiotherapeut toe en ook moet ik nog steeds oefeningen doen. Mijn bekken zal nooit meer worden zoals het was, daar ik moet er mee leren leven. Ik mag nog steeds niet zoveel dingen op één dag doen. Maar ik mag niet klagen als ik kijk hoe het een paar maanden geleden was.
Een paar weken geleden ben ik dan ook weer begonnen met werken en ik merk dat Bobbi daar erg aan moet wennen. Ik ben vanwege de bekkeninstabiliteit negen maanden bij haar thuis geweest.

Als het ons gegeven is zouden wij in de toekomst best nog een kindje willen. Doktoren raden ons aan om zeker de komende drie jaar nog niet aan een kindje te beginnen. Mijn lichaam moet eerst aansterken. Tegen die tijd zullen we het wel zien.
Ik merk dat ik moeite heb om mijn lichaam te vertrouwen, ook dit zal tijd nodig hebben.

Welke klachten hadden jullie tijdens de zwangerschap?

Liefs,
Lisa

8 thoughts on “Bekkeninstabiliteit tijdens de zwangerschap”

  1. Wat een tof blog. Ik had vanaf de 8 weken zwangerschap bekkeninstabiliteit, en herken me dus volledig in jou verhaal.
    Liefs,
    Carola Bijveld – Doodkorte

  2. Mooi verwoord mop, wat een heftige tijd 😔 Gelukkig gaat het steeds beter! En heel herkenbaar dat het nooit meer helemaal goed wordt! Dikke kus Lieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.